De bladeren zijn gevallen, koers op de weg voorbij, de crossers al weer maanden aan het ploeteren. Ofwel tijd voor de zesdaagse. Jeugdsentiment puur, Patrick Sercu, Peter Post, Rene Pijnen, Leo Duyndam, Eddy Merckx die ook vaak zesdaagsen won. Eind 19e eeuw werd er 6 dagen lang 24 uur per dag gekoerst. Moest er minimaal één renner van het koppel in de baan zijn op Madison Sqaura New York. Er waren ook zelfs nog individuele zesdaagsen maar dit stuitte al snel op weerstand bij pers en maatschappij vanwege de ontbrekende ethiek. In 1890 de eerste zesdaagse voor vrouwen. Na 5 dagen werd de koers stilgelegd omdat de overgebleven koppels op armetierige wijze zich rondslepen over de baan. Na 5 dagen continue koersen, dat dan weer wel. De Amerikanen verkochten dit vermaak met veel bombarie, drama en vooral sensationele berichten. In London reed men 18 uren per dag en in Birmingham moest men 12 uur per dag koersen. In 1955 werd in de zesdaagse van Antwerpen 3183.5 kilometer afgelegd met 26,3 gemiddeld wat schrijver dezes tegenwoordig in najaar en winter ook wel eens durft te halen. Vooral jeugdsentiment omdat eind jaren 60 en in de jaren 70 ik altijd verhalen hoorde over de koers. Het bestuur Hart van Gilze waren vaste klanten bij ons aan de bar in de Fijnproever. In het voorjaar ging het over De Ronde en Roubaix. In de winter zagen we, of beter hoorden we vooral via de radio, Eric en Rogier de Vlaming, Albert van Damme en later Liboton ploeteren door de diepe modder.
Het was de tijd dat we in de zomer op de radio Theo Koomen enorm spannende verhalen hoorden vertellen rechtstreeks uit de Tour de France. In de avond werd vanuit Baarle Nassau Het Volk rond 19:00 uur bezorgd. De klanten mochten eerste lezen en daarom had ik tegen de bezorger gezegd dat hij voortaan er 2 af moest leveren en gewoon op de rekening moest zetten. https://servicekoers.be/verhalen/snelheidslied-van-de-avondeditie Hier konden we lezen of de spannende verslagen van Theo Koomen bewaarheid werden. Vooral jeugdsentiment omdat wanneer de zesdaagse van Antwerpen werd verreden erg vaak vader om 23:00 uur, soms eerder het café’ sloot om met de klanten naar Antwerpen te rijden. Toen ik bijna 15 was mocht ik eindelijk eens mee naar dit circus met bier en rook. In die tijd een enorme belevenis hoewel de TT van Assen ook al werd bezocht.
Dus afgelopen dinsdag met aantal wielervrienden naar Ahoy getrokken om weer die sfeer van spektakel en koers mee te maken. Je hoort de fietsen nauwelijks bollen zo soepel gaat het allemaal. Benen die flink wat toeren maken waarmee snelheden van achter in de 50 met een koppelkoers en rond de 70 in de sprint worden gehaald. Bandjes die bij de topsprinters maar een aantal ronden meegaan en voor de “duurrenners” het wel een hele week het uithouden. Strakke bolides zonder remmen en één verzet. De mannen leggen de handen op het stuur en bollen op het gemak met ca 45 per uur in de rondte zodra de ploegmakker in het peloton op jacht gaat naar een ronde extra winst. Het geknetter van de brommers, derny’s zogeheten, met mannen met rare helmen en stevige buiken die uiteraard met O benen de trappers ronddraaien. Het startshot, de spotlights, de muziek, en telkens bloemen uit handen van dames die geholpen moeten worden bij het lopen omdat ze anders mogelijk van hun hakken vallen.
Koers met vermaak zogezegd want koers is het, het gaat er hard aan toe met koppels als Havik/Terpstra, Viviani/Hoppezak, De Vilder/Hesters die vaak ronde na ronde rond de 60 in het uur knallen om de tegenstanders op achterstand te zetten. Of de sprinters waarvan een Harrie Lavreysen nog maar een paar tienden van een seconde boven het baanrecord bleef hangen. Gewoon weer een prachtige wieleravond beleeft en jeugdherinneringen opgehaald.
Ad Doorakkers
