Het is de eerste zondag van oktober als de bladeren van kleur zijn verschoten, de temperatuur de weg naar beneden heeft ingezet en Gilze zich opmaakt voor de najaarskermis. Het is tevens het moment waarop wielerclub De Doortrappers het seizoen op de weg traditioneel afsluit met de “Kermisrit”.
Zo’n 25 renners hebben zich om 9 uur verzameld op het centrale plein in Gilze. Nog 1 keer zal gezamenlijk worden aangezet voor een tocht van ruim 70 km door de grensstreek. Meer dan ooit geldt voor deze tocht; samen uit, samen thuis. Een credo dat door de vele ‘haantjes’ in het peloton vaak moeilijk opgevolgd wordt. Vandaag is het echter anders. In een rustig tempo wordt koers gezet richting Ulvenhout. Op het moment dat echter de weg gemarkeerd is met een duidelijke witte streep, zet een aantal renners met moraal en goede benen aan voor een tussensprint. Op de meet zijn immers denkbeeldige punten te verdienen. Ook de diverse viaducten die beklommen moeten worden vormen het toneel voor onderlinge strijd. Sommigen moeten deze inspanningen later overigens zuur bekopen. Eens te meer bewijzen De Doortrappers ook tijdens deze laatste tocht een club te zijn waar het sociale aspect samengaat met sportieve prestige.
Na het gebruikelijke mechanische ongemak onderweg en een knetterende finale op de Chaamseweg, is het volledige peloton rond half 12 weer terug op De Tip. Het café aldaar is sinds twee jaar de thuisbasis voor De Doortrappers en dat bevalt prima. Onder het genot van koffie met een warme appelflap, wordt de finale van de rit nog eens herbeleefd. Het is duidelijk dat als de benen het laten afweten, dit later altijd nog vocaal gecompenseerd kan worden.
Nog maar net bekomen van de appelflap, wordt de lunch geserveerd. Een broodje hamburger met Amerikaanse allure wordt de renners voorgeschoteld. Het is duidelijk dat gastheer Joost dit jaar stevig uitpakt. De credits zijn daarbij zeker ook voor Brienne die als kok van dienst, in de kleinste keuken van Gilze, tot grootse culinaire prestaties komt.
Nadat de energiespiegel weer op niveau is gebracht, is het tijd voor de ultieme wielrennersdrank. De blonde en donkere “Leffe” kent gretig aftrek. En met dit smaakvolle gerstenat in de hand, kijken de ‘trappers’ tevreden terug op het seizoen.
De Doortrappers gaan de komende maanden hun eigen weg. Voor sommigen betekent dit met de mountainbike of crossfiets de modder in. Andere proberen zo lang mogelijk op zondag vast te houden aan een rondje op de weg. Een kleine groep gaat ten slotte in ‘winterslaap’ om vervolgens in maart weer fris en scherp aan het nieuwe seizoen te beginnen.
